Oud- & Nieuw in Nieuw-Zeeland

Het eerste zonlicht van 2020

Kerst en nieuwjaarsdag vieren in het buitenland, voor ons stond dit al langer op onze bucketlist. Het liefste aan het strand op een plaats waar het zomer is. In 2019 hebben we dit “gewoon” gedaan, op naar Nieuw-Zeeland!

Nieuw-Zeeland is één van de eerste plekken ter aarde waar een nieuwe dag begint, je kunt hier je familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij nog zitten te lunchen. 

Nieuwjaarsdag wordt op diverse plaatsen in het land gevierd met festivals en/of vuurwerkshows, bekende plaatsen op het Noordereiland hiervoor zijn Auckland, Wellington en Gisborne. Wij wilden echter iets anders als dit; wij wilden het eerste zonlicht zien!

De Eastcape is het meest oostelijke puntje van Nieuw-Zeeland en dus het eerste punt waar de zon opkomt. Op de punt van de kaap vind je een vuurtoren welke je vrij kunt bezoeken.

Wij reden van Rotorua in één stuk naar de East Cape, iets meer als 300 kilometer. De weg loopt langs de kust en heeft erg veel bochten, we dachten dit makkelijk binnen 4 uur te rijden maar dit werden er uiteindelijk bijna 8. Onderschat nooit de afstanden in Nieuw-Zeeland! Een gemiddelde van 60 kilometer per uur is vaak realistisch en daarnaast is de omgeving zo mooi dat een fotostop en lunchen op een mooie plaats zeker geen verloren tijd is.

We parkeerden onze campervan op de East Cape Campground, de laatste kampeerplaats voor de East Cape zelf. Voor 20 dollar per persoon konden we zelf een plaats uitkiezen. Op de camping was een toilet en een douche met koud water.

We waren op deze dag zeker niet alleen, maar díe plek, bovenop de duin met uitzicht op zee, was voor ons!

Eén nadeel van deze Campground; behalve het koude douchewater was er ook geen mobiel bereik. Onze familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij zaten te lunchen ging dus niet lukken!

De Maori campingbeheerder bood speciaal voor NYE een Hangi maaltijd aan; lam, een soort kool, pompoen & aardappelen “uit de grond”.

 Een Hangi is een traditionele Maori maaltijd die met behulp van aardwarmte “slowcooked” wordt bereid. De mand met voedsel wordt ingegraven in de grond en opgewarmd door middel van warme stenen en stoom. Heerlijk zacht en sappig eten is het gevolg. Vergezeld door een fruitcocktail en iets wat verdacht veel op een appelbeignet leek was dit de perfecte maaltijd om een mooi jaar mee af te sluiten.

Om 12 uur ’s nachts zijn we met de meegebrachte champagne, mokken en een zaklamp het strand op gegaan en hebben we getoost op het nieuwe jaar. Iets dichter bij de camping was een kampvuur gemaakt en werd gezongen, geproost en gedanst.

Eén tip voor de “nieuwjaarsviering van je leven”: Bespaar niet op de champagne! Die van ons was echt niet te drinken dus we hebben hem bij het kampvuur geruild voor 2 flesjes gin tonic.
Mochten de ontvangers dit lezen; sorry voor deze slechte ruil, maar jullie leken dronken genoeg om dit niet meer te proeven. 

Ons plan was om het eerste zonlicht vanaf de vuurtoren te zien, maar praktisch gezien betekende dit dat we ons bed in moesten klappen in het donker voordat we konden gaan rijden.  We besloten daarom om extra vroeg op te staan en over het strand naar de vuurtoren te lopen, zo’n 8 kilometer, prima te doen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen; Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven en langzaam wat warmte erbij.

Nog in het donker trokken we onze schoenen aan en namen kokend water mee in de thermoskan voor onderweg. Een klein ontbijtje uit het vuistje want bij terugkomst zouden we wel uitgebreid brunchen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen en de zon daarna langzaam volgen. Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven die aan land kwamen en langzaam wat warmte erbij.

Er liepen maar een paar andere mensen op het strand, en net nadat we een ander groepje hadden gepasseerd hoorden we wat ophef achter ons, net toen we omkeken kwam er een wit paard voorbij gegaloppeerd. Zonder ruiter, zonder tuig. Hij leek nergens bij te horen en liep verder over het strand richting de vuurtoren, we hoefden enkel zijn hoefafdrukken te volgen. Was dit een droom?

Voordat we de vuurtoren hadden bereikt was de zon inmiddels opgekomen en kwamen er al veel auto’s terug. Toen wij er uiteindelijk waren, waren er nog 3 andere mensen boven.
De vuurtoren kijkt uit op een klein eiland, de kust en de vallei eromheen. Om er te komen moet je een flinke hoeveelheid traptreden beklimmen. Best pittig, maar het uitzicht is het zeker waard.

En onze “eenhoorn – zonder hoorn”? Die bleek bij het huis onderaan de vuurtoren te horen. De wei daar is maar aan één zijde afgezet dus de paarden kunnen zelf lopen waar ze willen. Of dit paard nu helemaal op eigen initiatief zo ver is gaan wandelen, zonder zijn vrienden, weten we niet.

Maar één ding was voor ons zeker:

“Dit moet een heel bijzonder jaar gaan worden!”

Heb jij al eens een feestdag in het buitenland gevierd?
Wij zijn benieuwd naar jou ervaring, laat het weten in een reactie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.