Toeren over de Forgotten World Highway

19 km hiken over de Tongariro Alpine Crossing voelde we de volgende dag wel in onze benen. De perfecte oplossing voor een niet té actief uitje is volgens ons de “Forgotten World Highway”. De 155 kilometer oude snelweg van Taumarunui naar Stratford is de enige stateroad in Nieuw Zeeland met nog een stuk onverharde weg. Dit is niet de snelste weg richting New Plymouth, als je snel wilt rijden kost het zo’n 2,5 uur, wij trokken er echter de hele dag voor uit.

Deze weg moet je nemen wanneer je het binnenland van Nieuw Zeeland wilt zien. Langs boerderijen, sprookjesachtige landschappen waar je de hobbits bijna kan zien en door Nieuw Zeeland enige republiek. 

Slechts 37 kilometer van Tongariro vind je het beginpunt van de state 43 highway, oftewel de Forgotten World Highway. 

Onze eerste stop was al vrij snel bij Lauren’s Lavender Farm. Precies op tijd, de lavendel stond in bloei! De farm was net open en wij waren de eerste gasten, dus hadden alle tijd en rust om rond te kijken en lopen. Overal de geur van lavendel en het gezoem van bijen en hommels, heerlijk!

Na een kop koffie, gebak en een bezoek aan de souvenirshop weer door en diverse keren onderweg gestopt voor een fotostop.

Halverwege de route zijn we afgeslagen voor een kleine de-tour naar de op 2 na hoogste waterval van het Noordereiland, Mt Damper. 

Ons viel deze waterval een klein beetje tegen, je ziet namelijk maar een stuk van de waterval waardoor de hoogte niet zo opvalt. Maar als je de hele dag de tijd hebt is het een leuke plek om even te stoppen, de benen te strekken en te pauzeren aan de picknicktafel. 

Vanaf route 43 is het ongeveer 20 minuten rijden tot aan Mt Damper. Door een schapenweide (hek sluiten!) loop je richting een stuk bos en kom je bij de waterval uit. Je moet wel via dezelfde weg weer terug naar de snelweg.

Via het “Hobbit Hole”, een onverharde tunnel van maar 1 rijstrook breed waar fossielen aan de zijwand te zien zouden moeten zijn (vanwege een tegenligger reden wij te snel om deze te zien), kom je uit in de enige republiek binnen Nieuw Zeeland, Whangamomona. 

De republiek, met in het verleden een geit, poedel en schildpad als president, is uitgeroepen in 1988 nadat de omgeving in 2 gebieden werd verdeeld. De inwoners waren het niet eens met de verdeling en riepen daarom hun stad uit als onafhankelijke republiek, met dus een eigen bestuur en president. Het stadje is echt een bezienswaardigheid waar je móet stoppen als je route 43 volgt. 

Het Whangamomona hotel is een prima plek om te stoppen voor een warme lunch. Het is daarnaast prachtig om binnen alle foto’s te bekijken die de historie vertellen van dit kleine stadje. 

Wees niet bang voor paspoortcontroles om door de republiek te gaan, maar je kunt wel een paspoortstempel kopen in het hotel.

Na 7 uur rijden waren we eind van de middag aangekomen in New Plymouth. Perfect op tijd om ‘s avonds nog naar het licht festival te gaan.

Zeker na een intensieve dag als Tongariro is een omweg via state highway 43 echt een aanrader om niet te missen! 

Kauri bomen en kiwi vogels

Kauri’s en kiwi’s, 2 iconen van Nieuw Zeeland die je ooit eens hoopt te zien. Maar beide bedreigt en in aantal afnemend. Waar kun je ze zien?

Kauri bomen, misschien heb je er nog nooit van gehoord. Deze boomsoort is typisch voor Nieuw Zeeland en komt nu enkel nog op de punt van het Noordereiland voor. Deze bomen bereiken leeftijden van boven de 1000 jaar oud, zijn gemiddeld 2 meter breed en worden enkele tientallen meters hoog! Niet voor niets heet de plek om deze bomen te bezoeken het “Giant Kauri Forest”. 

Er is nog zo’n 7500 hectare bosland waar Kauri bomen in voor komen. Vroeger werden deze bomen flink gekapt vanwege de grote houtopbrengst per boom en de bruikbaarheid van het hout. Nu mogen ze enkel nog met een speciale vergunning worden gekapt. Dat is goed nieuws, maar naast het kappen heeft de Kauri ook last van een schimmel ziekte “Kauri Dieback” genoemd. Een schimmel die bomen van alle leeftijden aantast en de boom laat sterven. Om deze giganten te zien zie je daarom op de drukste plekken speciale ontsmettingsstations voor schoeisel en wandelstokken, zijn de wandelpaden gemarkeerd en vaak zelfs voorzien van planken of grind.

Blijf op de paden en maak je schoeisel schoon zodat je de ziekte niet verspreid.

“Buiten de reisgids” is de 1e stop niet. “Tane Mahuta” is super toeristisch. Toen wij aankwamen was de parking al vol en was het dus verder parkeren langs de weg. Een groot ontsmettingsstation, foodtruck langs de weg en zelfs gidsen die je begeleiden langs de bomen en bijpraten over de historie en betekenis van de bomen voor de Maori’s. 

Als je op zoek bent naar rust kun je deze plek beter skippen, toch raden wij hem wel aan voor een kort bezoek (het pad is ook maar kort), want aan dit pad vind je de grootste en oudste bomen van het bos. Welke, ondanks de toeristen, toch echt wel indrukwekkend zijn om te zien! 

Na dit bezoek zijn wij doorgereden tot aan onze camping voor die nacht. De Trounson Kauri Park Campground. Vanaf deze camping gingen ook diverse wandelroutes het bos in langs iets kleinere Kauri bomen. De 40 minuten durende loop ging langs bomen tot wel 1200 jaar oud. De paden waren deels voorzien van planken en deels half verhard wat het een zeer gemakkelijk rondje maakte om te lopen. 

Vrijwel geen andere mensen, dus geniet gewoon lekker van de natuur rond je heen. 

Het leuke aan deze ronde is dat deze ook ‘s nachts toegankelijk is. Met een zaklamp en de goede paden is dit prima te doen. In het Giant Kauri forest leven namelijk ook Kiwi’s! 

Hét icoon van Nieuw Zeeland. Loopvogels die ongeveer kniehoogte groot zijn, welke leven in de bossen in holen en ‘s nachts te voorschijn komen. Kiwi’s zijn helaas ook bedreigt. Het klimaat van Nieuw Zeeland en de evolutie op een eiland zonder roofdieren heeft ervoor gezorgd dat deze vogel niet kan vliegen, geen borstbeen heeft én niet kan ruiken. Deze vogel stinkt. Stinkende prooien zijn gemakkelijk op te sporen door honden, ratten en wezels, en door het ontbreken van het borstbeen zijn ze zeer kwetsbaar voor beten. Het zit ze niet mee. 

De kans dat je een kiwi zal spotten is dus klein, de vogels zijn schuw en er zijn er nog maar weinig. In het Kauri forest (en op veel andere plaatsen) zul je wel een actief beheersingsplan zien tegen roofdieren, en zijn honden verboden, waardoor de vogels wel wat kansen hebben. 

Wij hebben ze helaas niet gespot, maar ook zonder kiwi’s is een nachtelijke wandeling door het bos een leuke beleving. 

Kerst vieren in Nieuw Zeeland

Do they know it's Christmas at all?

Al sinds 2002 krijgen we jaarlijks een kerstkaart uit Australië. Zo ééntje met bloeiende planten of een kerstman in zijn zwembroek op het strand.

Wanneer we in november & december op reis gaan is dit ook een terugkerend iets; KERST. Zo zagen we op onze eerste reis in 2008 naar Australië al een dansende kerstman (in volledige pak!) bij 30 graden langs de weg bezoekers naar een kerstwinkel lokken, ijspegel-verlichting aan de huizen hangen terwijl het 30 graden was en klonk “White Christmas” op de radio, maar steeds vierden we kerstmis toch thuis samen met de familie.

In 2019 wilde we dit een keer anders; BBQ’en aan het strand, en dan wel op een plek waar het zomer was. Wij vierden kerst op het strand aan het meest Noordelijke plekje van Nieuw Zeeland; Cape Reinga.

Kerst in Nieuw Zeeland is wel iets anders als kerst in Australië. “Do they know it’s Christmas?” ging regelmatig door ons hoofd. Nauwelijks versierde winkeletalages, nauwelijks kerstbomen en weinig versierde huizen. Zelfs op kerstdag zelf geen non-stop kerstmuziek op de radio. Dé rage in dit land leek het versieren van je brievenbus, dit was wel een leuke uitdaging om de leukste te spotten!

Nieuw Zeeland is dus een perfecte bestemming voor de mensen die kerst het liefste willen ontduiken. Zelfs de supermarkt is gewoon nog open op kerstdag. 

Onze kerst begon, zoals bijna iedere dag van onze reis, vroeg. We vertrokken vanaf de Wairere Boulders en zouden naar Cape Reinga rijden. De navigatie had bij het vertrek nog geen bereik, dus het eerste stuk navigeren ging op gevoel… 

Ons gevoel is echter nog niet zo goed ontwikkeld, dus na een uur zei mijn gevoel dat ik deze afslag al eerder had gezien, jawel, dit was de afslag naar de Wairere Boulders die we gisteren ook hadden genomen. We hadden een rondje gereden!

Pas rond 2 uur/half 3 kwamen we aan bij Cape Reinga, we wilden graag eerst naar de vuurtoren dus zijn doorgereden naar “P1”, bomvol uiteraard! De parkeerhulpen verwezen ons door naar “P2”, maar omdat we ook wilde overnachten besloten we maar naar de campground een paar kilometer terug te rijden in de hoop dat daar nog wel plek zou zijn. Een goede zet bleek later, want we hadden een top plek, vooraan met uitzicht op zee, en er volgden later nog velen anderen. 

 

Eenmaal gesettled de wandelschoenen aan met als doel om via de kust naar de vuurtoren te lopen, een flinke klim bleek met verschillende trappen. Halverwege zijn we uit elkaar gegaan, want mijn jetlag was echt nog te groot voor deze afstand en vooral hoogteverschillen. Bart is dus doorgelopen tot aan de vuurtoren, terwijl ik in korte broek en teenslippers vanaf een opblaasbedje bij het strand “18 graden onder nul” las. Gekregen voor Sinterklaas dus die moest wel mee naar een warm land.

 

Bart gaf aan dat de route zeer aan te raden was, lekker rustig en prachtige uitzichten. De foto’s spraken ook wel voor zich, maar ik was toch blij dat ik inmiddels de wandelschoenen voor teenslippers had kunnen verruilen!

‘s avonds moesten we natuurlijk wel wat extra uitpakken voor het kerstdiner. Best lastig met maar 1 gasbrander, dus ik bedacht me dat ik ooit in “Jamie’s 15 minutes meals” een mooi bijgerecht had gezien. Erwten en tuinbonen uit blik, gekookt met stukjes rode paprika voor de kleur. Lekker en simpel. Aangevuld met een Rumpsteak en soep was dit een prima kerstmaaltijd. Helaas was inmiddels de wind wel flink toegenomen dus ipv onze tafel en stoelen op het strand te zetten hebben we deze achter de camper gezet uit de wind, met uitzicht op zee. 

Ook 2e kerstdag begonnen we vroeg, met zonsopkomst waren we al bij de vuurtoren van Cape Reinga. Hier waren we zelfs even alleen, bijzonder omdat het overdag wel echt druk en toeristisch is. Het was genieten om de zon boven de bergen te zien komen en we konden door het gebrek aan andere mensen ook met de drone vliegen. 

 

Na deze ochtend wandeling zijn we door gereden tot aan Waipoa. Halverwege de weg moesten we natuurlijk even stoppen voor een kerstbrunch van zalm, stokbrood en smeersels. Daarbij een echt typisch NZ-uitzicht; heuvels en schapen. 

Kerst in het buitenland is voor ons nog een twijfelgeval om te herhalen, maar Oud- en Nieuw elders is iets wat we nog graag vaak willen gaan doen! 

Historie van NZ: Russell

Russell, de eerste hoofdstad van Nieuw Zeeland, is één van die plekken waar je moet zijn geweest om de historie van het land te leren. 

Bij onze reis viel ons op hoe gemakkelijk de Maori’s en de “import” met elkaar verweven zijn en samenleven, heel anders als bv. in Australië. In Russell zal je al snel ontdekken dat dit niet altijd zo geweest is en er een hele strijd vooraf is gegaan.

 

Play Video

Wij zijn ‘s morgens naar Paihia gereden en daar eerst nog aan het strand genoten van het uitzicht op dit kleine stadje. Op het strand begon een Franse inwoonster een praatje met ons, en al gauw bleek dat zij een soort “prepper” was en waren we dus zo een half uur verder op de hoogte van haar visie op de mensheid, ziektes en plastic vervuiling. Dit soort onverwachte gesprekken zijn eigenlijk de mooiste reismomenten, herinneringen die je nog lang bij blijven!  

In Paihia hebben we onze auto geparkeerd en daarna de voetveer genomen naar Russell, de tocht duurt ongeveer een kwartier. 

Russel is onderdeel van de Bay of Islands. Je komt aan in de haven en vind daar direct een paar van de oudste gebouwen van Nieuw Zeeland. Het is heerlijk wandelen aan de promenade en er is genoeg plaats om iets te eten of drinken op de terrasjes.

Over het strand zijn wij richting Maiki Hill gewandeld. Door het bos klim je langzaam de heuvel op en heb je mooie uitzichten over zee. Bovenop de heuvel is een vlaggenmast welke in de strijd tussen de Europese bezetters en de Maori’s een aantal keer is omver gehakt. De Maori’s hebben als vredessymbool uiteindelijk een nieuwe vlaggenmast terug geplaatst. 

 

Russell

Wij zijn maar een aantal uur in Russell geweest en hebben daardoor maar een klein stukje van de stad kunnen zien. Maar Russell is prima te doen als dagtour of met een overnachting erbij.

Wairere Boulders Nature Park

Dit particuliere natuurpark is nog best een stuk omrijden vanaf de gangbare routes, waarvan de laatste 10 kilometer over grind. Maar aan het einde van je tocht tref je een zeer gastvrij sprookje!

Een boerderij runnen met koeien & een bijzonder stuk natuur behouden, op deze plek is het gelukt.

De eigenaren hebben een prachtig stuk natuur bereikbaar gemaakt door paden en bruggen aan te leggen, waarbij je kunt wandelen tussen de uitgesleten rotsen en inheemse boomsoorten. De bijzondere bomen en struiken zijn voorzien van naamborden, zodat je ze leert herkennen. 

Er zijn 3 wandelroutes aangelegd van 1-3 uur in totaal, je kunt ze gemakkelijk aan elkaar knopen, ga dan uit van 3.5-4 uur.  Wij kwamen half de middag aan bij de Boulders en hebben alle looproutes gevolgd, de “Loop”, “Lookout” en “Magic Rock”. ‘s avonds konden we dus prima slapen! 

Ook voor kinderen is dit een leuk park, onderweg kunnen ze speuren naar elvenhuisjes en bijzondere dieren ontdekken in de steenformaties. 

Vanaf de “Loop” kun je de afslag nemen naar de “Magic Rock”, bij deze tocht verlaat je het bos en ga je door de koeien wei de heuvels op. Bovenaan wacht een gigantische rotsformatie die van boven breder is als beneden, en dus ieder moment om lijkt te gaan vallen. Een heerlijke plek om even bij te komen en te genieten van het uitzicht.  

Overnachten in de Boulders

De rit naar de Boulders is best een stukje om, maar je kunt hier ook overnachten. Onderaan de parking vind je een kleine, eenvoudige camping voor een stuk of 6 campers/tenten waar je voor 20 dollar kunt overnachten, en daarbij gratis entree hebt tot het park. De eigenaren kwamen eind van de avond met de quad langs voor de betaling en een praatje. Wij stonden hier met nog 1 andere camper en hadden dus heerlijk de ruimte.
Ga 's nachts ook nog even je camper uit voor de sterren, deze plek is zo ver van de bewoonde wereld dat je nauwelijks lichtvervuiling hebt en ze dus perfect kunt zien!

Whangarei falls

Niet alle Bezienswaardigheden hoeven een hele dag is beslag te nemen natuurlijk, dus ook deze waterval wil ik met jullie delen.

24 meter hoog en zeer gemakkelijk te bereiken vanaf de weg, je kunt zelfs als je wilt, kamperen op de camperplaatsen die je vindt bij de parkeerplaats boven aan de waterval.

Onze route werd wat omgegooid door een auto-ongeval waarbij we eerste hulp hebben verleend. Hierdoor werd dag 2 iets anders als verwacht en zijn we na een bak koffie direct doorgereden naar een camping vlakbij, zo kwamen we onverwacht uit in Whangarei.

De Whangarei falls is een ideale plek om te stoppen voor een ontbijt of lunch onderweg. Boven- en onderaan de waterval staan de picknickbanken al voor je klaar. Het vallende water maakt je helemaal zen en met een korte wandeling door het bos ben je weer helemaal klaar voor de rest van de dag.

Heb je ooit al eens door een bos gelopen waar het precies zo rook als de “dennengeur” van geurkaarsen?

Ik dacht altijd dat dit maar chemische geuren waren, maar op deze plek ruikt het bos écht zo. Heel bijzonder! Als je moet omrijden voor deze waterval gaat hij je misschien teleur stellen, want met een uurtje heb je alles wel gezien, maar ligt je bestemming aan deze route is dit echt een leuke plek om even de benen te strekken en te genieten van het zicht, de geuren van het bos en het geluid van vallend water.

Zwart zand, bergen en New Zealand Christmas trees: Waitakere Ranges

32 uur reizen is niet niks, zeker niet als je ’s morgens om 6.30 uur aankomt in het land van bestemming en dus nog de hele dag voor je hebt. Neem zo’n eerste dag de tijd om bij te komen en te wennen aan het nieuwe klimaat waar je in bent. Een trip en overnachting in de Waitakere Ranges is daarvoor een uitstekende plek om je rondreis op het Noordereiland te starten!

Vanaf het vliegveld in Auckland hebben we een shuttlebus genomen om naar de ophaallocatie van onze campervan te gaan, deze stonden direct voor de deur en waren prima te betalen. De bus deel je met wat andere mensen, maar levert je vervolgens, net als een taxi, precies voor de deur van het adres af waar je heen wilt.

Links rijden is iets wat Bart al vaker heeft gedaan, en ook een automaat is hem niet vreemd. Deze keer was het dus instappen en wegrijden, zelfs de omgewisselde ruitenwisser en richtingaanwijzer ging maar een paar keer mis… Binnen no time ben je uit de stad en heb je al een indruk van het prachtige land waar je in terecht bent gekomen De Waitakere Ranges bereik je al na 40 minuten rijden. Een 16.000 hectare groot natuurgebied. Wij reden nog iets verder en na 1,5 uur waren we aan het eind van de weg aanbeland, bij Whatipu beach.

Het laatste stuk rijden over een gravelroad, de vakantie is begonnen!

Via een bruggetje rijd je de camping op en kun je zelf de beste plek uitzoeken, aanmelden of reserveren is niet nodig. Het terrein loopt iets af dus parkeer alleen op het onderste gedeelte wanneer je zeker bent dat het niet gaat regenen of net heeft geregend, zorg dat je niet vast komt te zitten!

Wij vonden deze camping de mooiste die we zijn tegengekomen op onze reis; een open veld met bergen rondom, een wetland naast het hek en de zee op de achtergrond.

Om een beetje bij te komen van de reis zijn we eerst onze benen gaan strekken. Via een pad langs het wetland kom je in een diverse grotten tegen en ruige natuur waar je waarschijnlijk niemand anders zal aantreffen. 

De New Zealand Christmas Trees stonden in december ook volop in bloei en maakte het toch al mooie landschap helemaal af met haar rode bloemen.

We zijn dezelfde weg teruggegaan en daarna nog doorgelopen naar het strand. Ook deze gaat echt indruk maken, het zand is hier namelijk zwart! Vanwege de stroming wordt zwemmen hier niet geadviseerd, dus we hielden het bij pootje baden en gewoon genieten van de omgeving.

Pukeko

Terug op de camping de tafels en stoelen uitgepakt en onze rijdende keuken uitgetest door een lekkere steak te bakken.

Nog voor het installeren van onze stoelen en tafeltje stond de eerste Pukeko vogel ons al in te schatten of er wat broodkruimels te halen waren.

De volgende morgen vroeg uit bed (jetlag…) en direct het pad langs het wetland opnieuw gaan lopen, tijdens het lopen kwam de zon langzaam boven de bergen uit en zijn we tot het einde van het pad gelopen. Half de ochtend zat onze tijd in Waitakere Ranges erop en zijn we doorgereden tot aan Tutukaka. Eén dag is eigenlijk te weinig om dit gebied te ontdekken, er zijn vele wandel- en fietsroutes. Maar heb je zoals ons slechts beperkte tijd om te reizen, dan is dit een ideale plek om je reis te starten of te eindigen. Je gaat er geen spijt van hebben!

En ben je daar toch; Wij zijn vergeten om wat zand te verzamelen, we dachten dit nog wel vaker tegen te komen… Het zou super zijn als één van onze lezers een klein beetje mee zou willen nemen voor onze verzameling!

Jan van Genten kolonie bij Cape Kidnappers

Ooit al eens oog in oog gestaan met een vogel met een spanwijdte van bijna 2 meter?

Ja? En ook al eens naast 20.000 exemplaren?

Dikke kans dat je dan al eens op Cape Kidnappers bent geweest. Deze trip naar de Jan-van-Genten kolonie vergeet je nooit meer!

In Hawkes Bay vind je aan het einde van een 6000 hectare groot landgoed de grootste broedkolonie aan land van de Jan-van-Genten, Cape Kidnappers genaamd. Momenteel kun je hier enkel via een tour komen, de wandelroute langs de kust is door een aardverschuiving helaas onbereikbaar geworden.

De trip gaat over een privé-landgoed waar tevens één van de mooiste golfbanen ter wereld is aangelegd. Met een safari bus ga je via steile hellingen, waarbij het soms spannend is of de bus wel boven komt helemaal tot aan de uiterste punt.  Op het eindpunt broeden ieder jaar zo’n 20.000 Jan-van-Genten hun eieren uit, en hun aantal neemt ieder jaar toe!

Wanneer je omhoog rijd bij de kaap kijken de eerste vogels je vanaf hun nest al door het raam aan. Eenmaal boven parkeert de bus naast een laag hek waar je uit kunt stappen. Je eerste reactie bij het verlaten van de bus zal iets minder positief zijn, want 20.000 vogels die maanden op dezelfde plek blijven… Die stinken de pan uit!  

Minder als 2 meter van het hek ga je de eerste nesten al zien en de vogels vliegen over je hoofd heen om hun partner te bereiken. Tussen de nesten en het hek is plek gereserveerd voor de “singles”, hier wordt uitgevochten welk mannetje de sterkste is. Ze lijken totaal geen hinder te ondervinden van de bus met bezoekers, want ze gaan gewoon door met hun eigen routine.

 

Wij waren hier begin januari, een perfecte tijd want veel eieren zijn dan al uitgekomen. De kuikens waren zo’n 0 tot 2 maanden oud, waarbij de oudste al bijna net zo groot als hun ouders zijn. Het is prachtig te zien hoe de kuikens worden verzorgd en hun ouders helemaal uitputten.

De volwassen zijn prachtig om te zien, maar de kuikens.. oordeel zelf maar!

Praktische tips

  • De tour gaat van september tot april.
  • Deze tour duurt zo’n 3 à 4 uur en is incl. koffie/thee.
  • Vooraf (online of telefonisch) reserveren is verplicht.
  • Er zijn groepstours maar ook privétours mogelijk.

Oud- & Nieuw in Nieuw-Zeeland

Het eerste zonlicht van 2020

Kerst en nieuwjaarsdag vieren in het buitenland, voor ons stond dit al langer op onze bucketlist. Het liefste aan het strand op een plaats waar het zomer is. In 2019 hebben we dit “gewoon” gedaan, op naar Nieuw-Zeeland!

Nieuw-Zeeland is één van de eerste plekken ter aarde waar een nieuwe dag begint, je kunt hier je familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij nog zitten te lunchen. 

Nieuwjaarsdag wordt op diverse plaatsen in het land gevierd met festivals en/of vuurwerkshows, bekende plaatsen op het Noordereiland hiervoor zijn Auckland, Wellington en Gisborne. Wij wilden echter iets anders als dit; wij wilden het eerste zonlicht zien!

De Eastcape is het meest oostelijke puntje van Nieuw-Zeeland en dus het eerste punt waar de zon opkomt. Op de punt van de kaap vind je een vuurtoren welke je vrij kunt bezoeken.

Wij reden van Rotorua in één stuk naar de East Cape, iets meer als 300 kilometer. De weg loopt langs de kust en heeft erg veel bochten, we dachten dit makkelijk binnen 4 uur te rijden maar dit werden er uiteindelijk bijna 8. Onderschat nooit de afstanden in Nieuw-Zeeland! Een gemiddelde van 60 kilometer per uur is vaak realistisch en daarnaast is de omgeving zo mooi dat een fotostop en lunchen op een mooie plaats zeker geen verloren tijd is.

We parkeerden onze campervan op de East Cape Campground, de laatste kampeerplaats voor de East Cape zelf. Voor 20 dollar per persoon konden we zelf een plaats uitkiezen. Op de camping was een toilet en een douche met koud water.

We waren op deze dag zeker niet alleen, maar díe plek, bovenop de duin met uitzicht op zee, was voor ons!

Eén nadeel van deze Campground; behalve het koude douchewater was er ook geen mobiel bereik. Onze familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij zaten te lunchen ging dus niet lukken!

De Maori campingbeheerder bood speciaal voor NYE een Hangi maaltijd aan; lam, een soort kool, pompoen & aardappelen “uit de grond”.

 Een Hangi is een traditionele Maori maaltijd die met behulp van aardwarmte “slowcooked” wordt bereid. De mand met voedsel wordt ingegraven in de grond en opgewarmd door middel van warme stenen en stoom. Heerlijk zacht en sappig eten is het gevolg. Vergezeld door een fruitcocktail en iets wat verdacht veel op een appelbeignet leek was dit de perfecte maaltijd om een mooi jaar mee af te sluiten.

Om 12 uur ’s nachts zijn we met de meegebrachte champagne, mokken en een zaklamp het strand op gegaan en hebben we getoost op het nieuwe jaar. Iets dichter bij de camping was een kampvuur gemaakt en werd gezongen, geproost en gedanst.

Eén tip voor de “nieuwjaarsviering van je leven”: Bespaar niet op de champagne! Die van ons was echt niet te drinken dus we hebben hem bij het kampvuur geruild voor 2 flesjes gin tonic.
Mochten de ontvangers dit lezen; sorry voor deze slechte ruil, maar jullie leken dronken genoeg om dit niet meer te proeven. 

Ons plan was om het eerste zonlicht vanaf de vuurtoren te zien, maar praktisch gezien betekende dit dat we ons bed in moesten klappen in het donker voordat we konden gaan rijden.  We besloten daarom om extra vroeg op te staan en over het strand naar de vuurtoren te lopen, zo’n 8 kilometer, prima te doen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen; Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven en langzaam wat warmte erbij.

Nog in het donker trokken we onze schoenen aan en namen kokend water mee in de thermoskan voor onderweg. Een klein ontbijtje uit het vuistje want bij terugkomst zouden we wel uitgebreid brunchen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen en de zon daarna langzaam volgen. Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven die aan land kwamen en langzaam wat warmte erbij.

Er liepen maar een paar andere mensen op het strand, en net nadat we een ander groepje hadden gepasseerd hoorden we wat ophef achter ons, net toen we omkeken kwam er een wit paard voorbij gegaloppeerd. Zonder ruiter, zonder tuig. Hij leek nergens bij te horen en liep verder over het strand richting de vuurtoren, we hoefden enkel zijn hoefafdrukken te volgen. Was dit een droom?

Voordat we de vuurtoren hadden bereikt was de zon inmiddels opgekomen en kwamen er al veel auto’s terug. Toen wij er uiteindelijk waren, waren er nog 3 andere mensen boven.
De vuurtoren kijkt uit op een klein eiland, de kust en de vallei eromheen. Om er te komen moet je een flinke hoeveelheid traptreden beklimmen. Best pittig, maar het uitzicht is het zeker waard.

En onze “eenhoorn – zonder hoorn”? Die bleek bij het huis onderaan de vuurtoren te horen. De wei daar is maar aan één zijde afgezet dus de paarden kunnen zelf lopen waar ze willen. Of dit paard nu helemaal op eigen initiatief zo ver is gaan wandelen, zonder zijn vrienden, weten we niet.

Maar één ding was voor ons zeker:

“Dit moet een heel bijzonder jaar gaan worden!”

Heb jij al eens een feestdag in het buitenland gevierd?
Wij zijn benieuwd naar jou ervaring, laat het weten in een reactie!

Reisschema Nieuw Zeeland – Noordereiland

3 weken Nieuw Zeeland, wat kun je in die tijd doen?

In 2019/2020 zijn we 3 weken rond gaan reizen door Nieuw Zeeland. We wilden graag kerst vieren aan het strand en Oud- & Nieuw op een bijzondere locatie. Veel meer ideeën hadden we nog niet wat betekende dat we veel vrijheid hadden om onze reis te plannen. Uiteindelijk werd het 3 weken rondreizen met een campervan op het Noordereiland, en ik leg graag uit waarom.

Noordereiland of Zuidereiland?

Na veel rond vragen en lezen kwamen we tot 1 conclusie; het Zuidereiland is het mooiste stuk van Nieuw Zeeland, minder bevolkt en nog meer ruige natuur dan het Noordereiland. Toch hebben wij ervoor gekozen om deze reis alleen het Noordereiland te bezoeken, en daar hebben we geen  moment spijt van gehad!

We konden slechts 3 weken verlof pakken opnemen, en moesten daarom keuzes maken.

Wij vonden 3 weken te kort voor het bezoeken van beide eilanden, je moet dan zoveel overslaan en veel  kilometers afleggen. Daarom waren we er al snel over uit dat we maar naar één van de twee eilanden zouden gaan.

De keuze voor het Noordereiland was voor ons simpel; als je eerst het mooiste hebt gezien, en je wilt ooit nog terug naar het andere eiland dan gaat dit tegenvallen. Het Zuidereiland blijft dus op de Bucketlist staan.

Het Noordereiland heeft veel te bieden, vulkanen, bos, strand en ruige natuur. Ons plan was om rondom het hele eiland te rijden, maar we hebben uiteindelijk ons reisschema nog ingekort en zijn niet meer tot aan Wellington gereden. De afstanden in Nieuw Zeeland zijn relatief klein maar door het bergachtige landschap rijd je gemiddeld zo’n 60 kilometer per uur, waardoor de reistijden flink op kunnen lopen.

Vanaf Amsterdam zijn we naar Guangzhou in China gevlogen. Daar moesten we 8 uur wachten op onze overstap, in die tijd zijn we lekker even bij gaan slapen in het airport hotel. Vanaf daar vlogen we rechtstreeks naar Auckland. Na 32 uur reizen wilden we niet direct te hard van stapel lopen en eerst een beetje acclimatiseren , we hebben onze campervan opgehaald en zijn een kleine 1.5 uur richting het Noorden gereden naar onze eerste camping. Heerlijk zo’n huis op wielen, zelf koken en op mooie plekken overnachten.

Hoe zag ons schema eruit?