Goudkoorts op Coromandel

Het zuidoosten van Coromandel is wat minder bekend bij de meeste touristen, dat merk je ook direct aan de wegen. In plaats van snelwegen vind je hier enkel 2 baans wegen door de dorpen heen. Daardoor lopen de reistijden iets op.

Besluit je deze weg te nemen kom je langs het “heart of gold” van Nieuw Zeeland, de stad Waihi. In deze stad heerst de goudkoorts, niet voor niets, want er zijn nog steeds actieve goudmijnen.

 

Een van de grootste goudmijnen ter wereld tref je aan in Waihi, de Martha mijn is 1000 x 600 meter groot, en 25 meter diep. Het centrum van de stad is hier direct aan gebouwd.

Wij startte met het wandelpad van 4 kilometer lang, de “Martha Mine Pit Rim Walkway”, welke volledig rondom de grote Martha mijn loopt. Een gemakkelijke ronde om te lopen, met een grote diversiteit. Van vogels spotten in het park, wandelen door de woonwijken en natuurlijk direct langs de mijn zelf. Wij waren verbaasd dat zo een grote mijn, zo weinig het landschap domineerde. Vanaf veel plekken van de route had je geen idee waar de mijn was, al gaven buurtbewoners wel aan bang te zijn voor verzakkingen. 

Waar Waihi nog actief is in het delven van goud, ga je iets verderop wat verder terug in de historie. In de Karangahake Gorge vind je een combinatie van prachtige natuur en de goudmijn-historie. In deze kloof vind je verschillende wandelpaden, van routes die door de mijntunnels gaan tot routes langs het water. Wij zijn even onderweg geweest, want wij wandelden tot aan de Victoria Battery. 

Het wandelpad wat wij volgde ging grotendeels langs het water. Zorg dat je een fles zonnebrand in je tas mee neemt, op een heleboel stukken vind je weinig schaduw en verbrand je dus snel.

Onderweg kwamen we 2 watervallen tegen, 1 vrij grote waterval direct langs de weg, waar dus veel gezinnen aanwezig waren voor een verfrissende duik. En een kleine waterval via een zijpaadje, heerlijk om even een pauze te nemen en tot rust te komen.

Na een uur of 3 wandelen kwamen we aan bij de Victoria Battery, hier werd vroeger erts verwerkt tot goudklompen. Wat een toffe plek. We vlogen wat rond met de drone en maakte volop foto’s. 

Om terug te komen bij de auto moesten we deels dezelfde route terug nemen. We namen een brug naar de andere kant van het water en kwamen uit bij een 1000 meter lange mijnschacht. Met wat kleine gloeilampen verlicht liep je naar de andere kant van de berg, waar je via een houten brug uit kwam bij het parkeerterrein waar onze auto stond. IJskoud en best een beetje creepy om doorheen te lopen. 

Al met al een flinke wandeling, waar we een uur of 6 over gedaan hebben. Heb je minder tijd of minder conditie, dan kun je ook gewoon met de auto parkeren vlakbij Victoria Battery en verder doorrijden tot de watervallen of de tunnels. Er zijn diverse korte en lange routes te volgen door de Karangahake Gorge.

Napier, maar dan anders

Napier, een havenstad aan het oosten van het Noordereiland. Een perfecte uitvalsbasis wanneer je een bezoek hebt gepland aan de kolonie Jan van Genten bij Cape Kidnappers. Jan van Genten kolonie bij Cape Kidnappers.

 

Niet alleen als uitvalsbasis is Napier een prettige plek, dit stadje is geen 13-in-1 dozijn plek. Waar je in veel steden veel verschillende bouwstijlen naast elkaar ziet, is dat in dit bruisende stadje anders. In 1931 is door een aardbeving de stad grotendeels verwoest. Het gemeentebestuur heeft toen gekozen voor een bijzondere vorm van wederopbouw, ze wilde een state-of-the-art, moderne stad terug, helemaal volgens de laatste mode. Van de winkelstraten, tot de bioscoop en de promenade. overal zie je de typerende geometrische lijnen en kleuren van de art-deco stijl. Deze havenstad moest een publiekstrekker worden. 

Of dit laatste helemaal is gelukt is de vraag, wij, en waarschijnlijk jij ook, hadden nog nooit van Napier gehoord. Volop plek dus voor een lekker dagje wandelen langs de tientallen kleine winkels en cafés, naar het aquarium of lekker met een ijsje over de promenade langs de zee wandelen. 

 

Vanuit het Tourist Information Center kun je, als je dat wilt, diverse tours boeken die je meer leren over de stad. Van tours met oude auto’s, tot self-guided tours met een foldertje. Ons oog viel op een iets andere folder, namelijk de Sea Walls.

In 2016/2017 is een groot art-festival geweest door samenwerking van de stad met de PangeaSeed Foundation. Op 50 plaatsen in de stad zijn kunstwerken gemaakt op de niet-zo-mooie muren. Alle kunstwerken hebben één gezamenlijk thema; ze vragen aandacht voor klimaatverandering. De kaart  stuurt je de hele stad door van de drukkere winkelstraten tot steegjes en parkeerplaatsen. Een leuke manier dus om de stad op een andere manier te ontdekken.

 

Alle 50 kunstwerken hebben te maken met de zee. Ze laten zien hoe mooi het zeeleven is, de gevolgen van milieuvervuiling en vragen aandacht voor klimaatverandering. 

Een grote aanrader! Mijn persoonlijk favoriet was “Reweave the unraveling world”, maar ook de andere kunstwerken waren de kilometers wandelen zeker waard. 

Wij hebben ze uiteindelijk niet allemaal gezien, maar div. kunstwerken hebben op mij grote indruk gemaakt. 

Via de site Sea Walls – Artists For Oceans kun je meer informatie vinden over deze stichting en waar nog meer kunstwerken van hen zijn.

Toeren over de Forgotten World Highway

19 km hiken over de Tongariro Alpine Crossing voelde we de volgende dag wel in onze benen. De perfecte oplossing voor een niet té actief uitje is volgens ons de “Forgotten World Highway”. De 155 kilometer oude snelweg van Taumarunui naar Stratford is de enige stateroad in Nieuw Zeeland met nog een stuk onverharde weg. Dit is niet de snelste weg richting New Plymouth, als je snel wilt rijden kost het zo’n 2,5 uur, wij trokken er echter de hele dag voor uit.

Deze weg moet je nemen wanneer je het binnenland van Nieuw Zeeland wilt zien. Langs boerderijen, sprookjesachtige landschappen waar je de hobbits bijna kan zien en door Nieuw Zeeland enige republiek. 

Slechts 37 kilometer van Tongariro vind je het beginpunt van de state 43 highway, oftewel de Forgotten World Highway. 

Onze eerste stop was al vrij snel bij Lauren’s Lavender Farm. Precies op tijd, de lavendel stond in bloei! De farm was net open en wij waren de eerste gasten, dus hadden alle tijd en rust om rond te kijken en lopen. Overal de geur van lavendel en het gezoem van bijen en hommels, heerlijk!

Na een kop koffie, gebak en een bezoek aan de souvenirshop weer door en diverse keren onderweg gestopt voor een fotostop.

Halverwege de route zijn we afgeslagen voor een kleine de-tour naar de op 2 na hoogste waterval van het Noordereiland, Mt Damper. 

Ons viel deze waterval een klein beetje tegen, je ziet namelijk maar een stuk van de waterval waardoor de hoogte niet zo opvalt. Maar als je de hele dag de tijd hebt is het een leuke plek om even te stoppen, de benen te strekken en te pauzeren aan de picknicktafel. 

Vanaf route 43 is het ongeveer 20 minuten rijden tot aan Mt Damper. Door een schapenweide (hek sluiten!) loop je richting een stuk bos en kom je bij de waterval uit. Je moet wel via dezelfde weg weer terug naar de snelweg.

Via het “Hobbit Hole”, een onverharde tunnel van maar 1 rijstrook breed waar fossielen aan de zijwand te zien zouden moeten zijn (vanwege een tegenligger reden wij te snel om deze te zien), kom je uit in de enige republiek binnen Nieuw Zeeland, Whangamomona. 

De republiek, met in het verleden een geit, poedel en schildpad als president, is uitgeroepen in 1988 nadat de omgeving in 2 gebieden werd verdeeld. De inwoners waren het niet eens met de verdeling en riepen daarom hun stad uit als onafhankelijke republiek, met dus een eigen bestuur en president. Het stadje is echt een bezienswaardigheid waar je móet stoppen als je route 43 volgt. 

Het Whangamomona hotel is een prima plek om te stoppen voor een warme lunch. Het is daarnaast prachtig om binnen alle foto’s te bekijken die de historie vertellen van dit kleine stadje. 

Wees niet bang voor paspoortcontroles om door de republiek te gaan, maar je kunt wel een paspoortstempel kopen in het hotel.

Na 7 uur rijden waren we eind van de middag aangekomen in New Plymouth. Perfect op tijd om ‘s avonds nog naar het licht festival te gaan.

Zeker na een intensieve dag als Tongariro is een omweg via state highway 43 echt een aanrader om niet te missen! 

Historie van NZ: Russell

Russell, de eerste hoofdstad van Nieuw Zeeland, is één van die plekken waar je moet zijn geweest om de historie van het land te leren. 

Bij onze reis viel ons op hoe gemakkelijk de Maori’s en de “import” met elkaar verweven zijn en samenleven, heel anders als bv. in Australië. In Russell zal je al snel ontdekken dat dit niet altijd zo geweest is en er een hele strijd vooraf is gegaan.

 

Play Video

Wij zijn ‘s morgens naar Paihia gereden en daar eerst nog aan het strand genoten van het uitzicht op dit kleine stadje. Op het strand begon een Franse inwoonster een praatje met ons, en al gauw bleek dat zij een soort “prepper” was en waren we dus zo een half uur verder op de hoogte van haar visie op de mensheid, ziektes en plastic vervuiling. Dit soort onverwachte gesprekken zijn eigenlijk de mooiste reismomenten, herinneringen die je nog lang bij blijven!  

In Paihia hebben we onze auto geparkeerd en daarna de voetveer genomen naar Russell, de tocht duurt ongeveer een kwartier. 

Russel is onderdeel van de Bay of Islands. Je komt aan in de haven en vind daar direct een paar van de oudste gebouwen van Nieuw Zeeland. Het is heerlijk wandelen aan de promenade en er is genoeg plaats om iets te eten of drinken op de terrasjes.

Over het strand zijn wij richting Maiki Hill gewandeld. Door het bos klim je langzaam de heuvel op en heb je mooie uitzichten over zee. Bovenop de heuvel is een vlaggenmast welke in de strijd tussen de Europese bezetters en de Maori’s een aantal keer is omver gehakt. De Maori’s hebben als vredessymbool uiteindelijk een nieuwe vlaggenmast terug geplaatst. 

 

Russell

Wij zijn maar een aantal uur in Russell geweest en hebben daardoor maar een klein stukje van de stad kunnen zien. Maar Russell is prima te doen als dagtour of met een overnachting erbij.