Zwart zand, bergen en New Zealand Christmas trees: Waitakere Ranges

32 uur reizen is niet niks, zeker niet als je ’s morgens om 6.30 uur aankomt in het land van bestemming en dus nog de hele dag voor je hebt. Neem zo’n eerste dag de tijd om bij te komen en te wennen aan het nieuwe klimaat waar je in bent. Een trip en overnachting in de Waitakere Ranges is daarvoor een uitstekende plek om je rondreis op het Noordereiland te starten!

Vanaf het vliegveld in Auckland hebben we een shuttlebus genomen om naar de ophaallocatie van onze campervan te gaan, deze stonden direct voor de deur en waren prima te betalen. De bus deel je met wat andere mensen, maar levert je vervolgens, net als een taxi, precies voor de deur van het adres af waar je heen wilt.

Links rijden is iets wat Bart al vaker heeft gedaan, en ook een automaat is hem niet vreemd. Deze keer was het dus instappen en wegrijden, zelfs de omgewisselde ruitenwisser en richtingaanwijzer ging maar een paar keer mis… Binnen no time ben je uit de stad en heb je al een indruk van het prachtige land waar je in terecht bent gekomen De Waitakere Ranges bereik je al na 40 minuten rijden. Een 16.000 hectare groot natuurgebied. Wij reden nog iets verder en na 1,5 uur waren we aan het eind van de weg aanbeland, bij Whatipu beach.

Het laatste stuk rijden over een gravelroad, de vakantie is begonnen!

Via een bruggetje rijd je de camping op en kun je zelf de beste plek uitzoeken, aanmelden of reserveren is niet nodig. Het terrein loopt iets af dus parkeer alleen op het onderste gedeelte wanneer je zeker bent dat het niet gaat regenen of net heeft geregend, zorg dat je niet vast komt te zitten!

Wij vonden deze camping de mooiste die we zijn tegengekomen op onze reis; een open veld met bergen rondom, een wetland naast het hek en de zee op de achtergrond.

Om een beetje bij te komen van de reis zijn we eerst onze benen gaan strekken. Via een pad langs het wetland kom je in een diverse grotten tegen en ruige natuur waar je waarschijnlijk niemand anders zal aantreffen. 

De New Zealand Christmas Trees stonden in december ook volop in bloei en maakte het toch al mooie landschap helemaal af met haar rode bloemen.

We zijn dezelfde weg teruggegaan en daarna nog doorgelopen naar het strand. Ook deze gaat echt indruk maken, het zand is hier namelijk zwart! Vanwege de stroming wordt zwemmen hier niet geadviseerd, dus we hielden het bij pootje baden en gewoon genieten van de omgeving.

Pukeko

Terug op de camping de tafels en stoelen uitgepakt en onze rijdende keuken uitgetest door een lekkere steak te bakken.

Nog voor het installeren van onze stoelen en tafeltje stond de eerste Pukeko vogel ons al in te schatten of er wat broodkruimels te halen waren.

De volgende morgen vroeg uit bed (jetlag…) en direct het pad langs het wetland opnieuw gaan lopen, tijdens het lopen kwam de zon langzaam boven de bergen uit en zijn we tot het einde van het pad gelopen. Half de ochtend zat onze tijd in Waitakere Ranges erop en zijn we doorgereden tot aan Tutukaka. Eén dag is eigenlijk te weinig om dit gebied te ontdekken, er zijn vele wandel- en fietsroutes. Maar heb je zoals ons slechts beperkte tijd om te reizen, dan is dit een ideale plek om je reis te starten of te eindigen. Je gaat er geen spijt van hebben!

En ben je daar toch; Wij zijn vergeten om wat zand te verzamelen, we dachten dit nog wel vaker tegen te komen… Het zou super zijn als één van onze lezers een klein beetje mee zou willen nemen voor onze verzameling!

Oud- & Nieuw in Nieuw-Zeeland

Het eerste zonlicht van 2020

Kerst en nieuwjaarsdag vieren in het buitenland, voor ons stond dit al langer op onze bucketlist. Het liefste aan het strand op een plaats waar het zomer is. In 2019 hebben we dit “gewoon” gedaan, op naar Nieuw-Zeeland!

Nieuw-Zeeland is één van de eerste plekken ter aarde waar een nieuwe dag begint, je kunt hier je familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij nog zitten te lunchen. 

Nieuwjaarsdag wordt op diverse plaatsen in het land gevierd met festivals en/of vuurwerkshows, bekende plaatsen op het Noordereiland hiervoor zijn Auckland, Wellington en Gisborne. Wij wilden echter iets anders als dit; wij wilden het eerste zonlicht zien!

De Eastcape is het meest oostelijke puntje van Nieuw-Zeeland en dus het eerste punt waar de zon opkomt. Op de punt van de kaap vind je een vuurtoren welke je vrij kunt bezoeken.

Wij reden van Rotorua in één stuk naar de East Cape, iets meer als 300 kilometer. De weg loopt langs de kust en heeft erg veel bochten, we dachten dit makkelijk binnen 4 uur te rijden maar dit werden er uiteindelijk bijna 8. Onderschat nooit de afstanden in Nieuw-Zeeland! Een gemiddelde van 60 kilometer per uur is vaak realistisch en daarnaast is de omgeving zo mooi dat een fotostop en lunchen op een mooie plaats zeker geen verloren tijd is.

We parkeerden onze campervan op de East Cape Campground, de laatste kampeerplaats voor de East Cape zelf. Voor 20 dollar per persoon konden we zelf een plaats uitkiezen. Op de camping was een toilet en een douche met koud water.

We waren op deze dag zeker niet alleen, maar díe plek, bovenop de duin met uitzicht op zee, was voor ons!

Eén nadeel van deze Campground; behalve het koude douchewater was er ook geen mobiel bereik. Onze familie een “gelukkig nieuwjaar” wensen terwijl zij zaten te lunchen ging dus niet lukken!

De Maori campingbeheerder bood speciaal voor NYE een Hangi maaltijd aan; lam, een soort kool, pompoen & aardappelen “uit de grond”.

 Een Hangi is een traditionele Maori maaltijd die met behulp van aardwarmte “slowcooked” wordt bereid. De mand met voedsel wordt ingegraven in de grond en opgewarmd door middel van warme stenen en stoom. Heerlijk zacht en sappig eten is het gevolg. Vergezeld door een fruitcocktail en iets wat verdacht veel op een appelbeignet leek was dit de perfecte maaltijd om een mooi jaar mee af te sluiten.

Om 12 uur ’s nachts zijn we met de meegebrachte champagne, mokken en een zaklamp het strand op gegaan en hebben we getoost op het nieuwe jaar. Iets dichter bij de camping was een kampvuur gemaakt en werd gezongen, geproost en gedanst.

Eén tip voor de “nieuwjaarsviering van je leven”: Bespaar niet op de champagne! Die van ons was echt niet te drinken dus we hebben hem bij het kampvuur geruild voor 2 flesjes gin tonic.
Mochten de ontvangers dit lezen; sorry voor deze slechte ruil, maar jullie leken dronken genoeg om dit niet meer te proeven. 

Ons plan was om het eerste zonlicht vanaf de vuurtoren te zien, maar praktisch gezien betekende dit dat we ons bed in moesten klappen in het donker voordat we konden gaan rijden.  We besloten daarom om extra vroeg op te staan en over het strand naar de vuurtoren te lopen, zo’n 8 kilometer, prima te doen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen; Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven en langzaam wat warmte erbij.

Nog in het donker trokken we onze schoenen aan en namen kokend water mee in de thermoskan voor onderweg. Een klein ontbijtje uit het vuistje want bij terugkomst zouden we wel uitgebreid brunchen.

Vanaf het strand zagen we het eerste licht opkomen en de zon daarna langzaam volgen. Blauw, rood, oranje, geel. Het geruis van de golven die aan land kwamen en langzaam wat warmte erbij.

Er liepen maar een paar andere mensen op het strand, en net nadat we een ander groepje hadden gepasseerd hoorden we wat ophef achter ons, net toen we omkeken kwam er een wit paard voorbij gegaloppeerd. Zonder ruiter, zonder tuig. Hij leek nergens bij te horen en liep verder over het strand richting de vuurtoren, we hoefden enkel zijn hoefafdrukken te volgen. Was dit een droom?

Voordat we de vuurtoren hadden bereikt was de zon inmiddels opgekomen en kwamen er al veel auto’s terug. Toen wij er uiteindelijk waren, waren er nog 3 andere mensen boven.
De vuurtoren kijkt uit op een klein eiland, de kust en de vallei eromheen. Om er te komen moet je een flinke hoeveelheid traptreden beklimmen. Best pittig, maar het uitzicht is het zeker waard.

En onze “eenhoorn – zonder hoorn”? Die bleek bij het huis onderaan de vuurtoren te horen. De wei daar is maar aan één zijde afgezet dus de paarden kunnen zelf lopen waar ze willen. Of dit paard nu helemaal op eigen initiatief zo ver is gaan wandelen, zonder zijn vrienden, weten we niet.

Maar één ding was voor ons zeker:

“Dit moet een heel bijzonder jaar gaan worden!”

Heb jij al eens een feestdag in het buitenland gevierd?
Wij zijn benieuwd naar jou ervaring, laat het weten in een reactie!